Tuesday, September 4, 2007
Monday, April 9, 2007
Cherry blossom Festival
So Saterdag oggend dou voor dag is ek op en maak reg vir die Cherry Blossom Festival, einlik nie juis veel nodig gehad nie, net my kamera in my sak geprop, twee appels uit die yskas gegryp en gehol om betyds te wees vir die 7:05 trein. Op die trein het ek langs 'n middeljarige Koreaanse tannie gesit. Sy het 'n pakkie vol pilletjies uit haar handsak gehaal en dit met eenslag alles gedrink en toe net geslaap, so toe was ek in my eie wereld vir die 2 ure se trein rit oppad na Jinhae. Wel ek het nie juis lank kans gehad om te dink oor allerande dinge nie, toe bel Erika my en vra baie bekommerd "Adri are you OK?" Ek was op daardie stadium meer bekommerd oor haar, want sy het erg benoud geklink. Nee, se^ sy toe, Daegu is in die middel van 'n verwoestende hael storm en dis net bliksemstrale en donderweer tesame met 'n sterk wind en groot hael korrels... en sy wou weet of ek darem OK is.
Wel ek was, want ek was in die snoesige trein met net 'n fyn reentjie wat buitekant geval het. Vir die res van die tyd het ek ook 'n uiltjie geknip en toe ek weer wakker word was ek in 'n ander wereld. Feetjieland! Daar was net cherry blossoms oralster rondom ons. Weerskante die trein spoor het twee lang ry bome gestaan in volle blom, die berg langs ons was in ligte pienk geklee van al die duisende bome met miljoene blommetjies.....
Na twee ure op die trein het ons by lieflike Jinhae aangekom. Soos ek van die trein afgeklim het moes ek vinnig spring om 'n TV span te ontduik wat onderhoude gevoer het met my mede passasiers wat ook pas van die trein af geklim het. Dit was 'n klein stasietjie en die geboutjie was klein met net 'n klein kantoortjie met 'n handjievol Koreaanse oompies wat al die treine beheer. So toe dag ek daar behoort darem seker 'n tourist information kantoortjie ook te wees waar ek genoeg inligting kan kry oor die fees. Maar nee - geen inligting te vinde nie. Ek stap toe terug na die klein stasietjie toe om te kyk of een van die ooms my dalk kan help. Daar aangekom was daar klaar 'n ander vroutjie besig om in gebroke Koreaans gemeng met Engles vir hulle vir inligting te vra. Siende dat ek dieselfde inligting wou he^ het ek myself toe sommer oorgenooi en by haar aangesluit. Nie lank nie toe het hulle ons in hul kantoortjie ingenooi, maar soos mens seker kan verwag kon nie een van hulle werklik Engels praat nie. Een het darem probeer om iemand anders te bel wat ons miskien sou kon help en toe op daardie oomblik in perfekte Engels vra iemand of sy ons kan help!! Me Choi was soos 'n engel wat gestuur om ons te kom help.
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom).
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Wel ek was, want ek was in die snoesige trein met net 'n fyn reentjie wat buitekant geval het. Vir die res van die tyd het ek ook 'n uiltjie geknip en toe ek weer wakker word was ek in 'n ander wereld. Feetjieland! Daar was net cherry blossoms oralster rondom ons. Weerskante die trein spoor het twee lang ry bome gestaan in volle blom, die berg langs ons was in ligte pienk geklee van al die duisende bome met miljoene blommetjies.....
Na twee ure op die trein het ons by lieflike Jinhae aangekom. Soos ek van die trein afgeklim het moes ek vinnig spring om 'n TV span te ontduik wat onderhoude gevoer het met my mede passasiers wat ook pas van die trein af geklim het. Dit was 'n klein stasietjie en die geboutjie was klein met net 'n klein kantoortjie met 'n handjievol Koreaanse oompies wat al die treine beheer. So toe dag ek daar behoort darem seker 'n tourist information kantoortjie ook te wees waar ek genoeg inligting kan kry oor die fees. Maar nee - geen inligting te vinde nie. Ek stap toe terug na die klein stasietjie toe om te kyk of een van die ooms my dalk kan help. Daar aangekom was daar klaar 'n ander vroutjie besig om in gebroke Koreaans gemeng met Engles vir hulle vir inligting te vra. Siende dat ek dieselfde inligting wou he^ het ek myself toe sommer oorgenooi en by haar aangesluit. Nie lank nie toe het hulle ons in hul kantoortjie ingenooi, maar soos mens seker kan verwag kon nie een van hulle werklik Engels praat nie. Een het darem probeer om iemand anders te bel wat ons miskien sou kon help en toe op daardie oomblik in perfekte Engels vra iemand of sy ons kan help!! Me Choi was soos 'n engel wat gestuur om ons te kom help.
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom).
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Cherry blossom Festival
So Saterdag oggend dou voor dag is ek op en maak reg vir die Cherry Blossom Festival, einlik nie juis veel nodig gehad nie, net my kamera in my sak geprop, twee appels uit die yskas gegryp en gehol om betyds te wees vir die 7:05 trein. Op die trein het ek langs 'n middeljarige Koreaanse tannie gesit. Sy het 'n pakkie vol pilletjies uit haar handsak gehaal en dit met eenslag alles gedrink en toe net geslaap, so toe was ek in my eie wereld vir die 2 ure se trein rit oppad na Jinhae. Wel ek het nie juis lank kans gehad om te dink oor allerande dinge nie, toe bel Erika my en vra baie bekommerd "Adri are you OK?" Ek was op daardie stadium meer bekommerd oor haar, want sy het erg benoud geklink. Nee, se^ sy toe, Daegu is in die middel van 'n verwoestende hael storm en dis net bliksemstrale en donderweer tesame met 'n sterk wind en groot hael korrels... en sy wou weet of ek darem OK is.
Wel ek was, want ek was in die snoesige trein met net 'n fyn reentjie wat buitekant geval het. Vir die res van die tyd het ek ook 'n uiltjie geknip en toe ek weer wakker word was ek in 'n ander wereld. Feetjieland! Daar was net cherry blossoms oralster rondom ons. Weerskante die trein spoor het twee lang ry bome gestaan in volle blom, die berg langs ons was in ligte pienk geklee van al die duisende bome met miljoene blommetjies.....
Na twee ure op die trein het ons by lieflike Jinhae aangekom. Soos ek van die trein afgeklim het moes ek vinnig spring om 'n TV span te ontduik wat onderhoude gevoer het met my mede passasiers wat ook pas van die trein af geklim het. Dit was 'n klein stasietjie en die geboutjie was klein met net 'n klein kantoortjie met 'n handjievol Koreaanse oompies wat al die treine beheer. So toe dag ek daar behoort darem seker 'n tourist information kantoortjie ook te wees waar ek genoeg inligting kan kry oor die fees. Maar nee - geen inligting te vinde nie. Ek stap toe terug na die klein stasietjie toe om te kyk of een van die ooms my dalk kan help. Daar aangekom was daar klaar 'n ander vroutjie besig om in gebroke Koreaans gemeng met Engles vir hulle vir inligting te vra. Siende dat ek dieselfde inligting wou he^ het ek myself toe sommer oorgenooi en by haar aangesluit. Nie lank nie toe het hulle ons in hul kantoortjie ingenooi, maar soos mens seker kan verwag kon nie een van hulle werklik Engels praat nie. Een het darem probeer om iemand anders te bel wat ons miskien sou kon help en toe op daardie oomblik in perfekte Engels vra iemand of sy ons kan help!! Me Choi was soos 'n engel wat gestuur om ons te kom help.
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom).
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Wel ek was, want ek was in die snoesige trein met net 'n fyn reentjie wat buitekant geval het. Vir die res van die tyd het ek ook 'n uiltjie geknip en toe ek weer wakker word was ek in 'n ander wereld. Feetjieland! Daar was net cherry blossoms oralster rondom ons. Weerskante die trein spoor het twee lang ry bome gestaan in volle blom, die berg langs ons was in ligte pienk geklee van al die duisende bome met miljoene blommetjies.....
Na twee ure op die trein het ons by lieflike Jinhae aangekom. Soos ek van die trein afgeklim het moes ek vinnig spring om 'n TV span te ontduik wat onderhoude gevoer het met my mede passasiers wat ook pas van die trein af geklim het. Dit was 'n klein stasietjie en die geboutjie was klein met net 'n klein kantoortjie met 'n handjievol Koreaanse oompies wat al die treine beheer. So toe dag ek daar behoort darem seker 'n tourist information kantoortjie ook te wees waar ek genoeg inligting kan kry oor die fees. Maar nee - geen inligting te vinde nie. Ek stap toe terug na die klein stasietjie toe om te kyk of een van die ooms my dalk kan help. Daar aangekom was daar klaar 'n ander vroutjie besig om in gebroke Koreaans gemeng met Engles vir hulle vir inligting te vra. Siende dat ek dieselfde inligting wou he^ het ek myself toe sommer oorgenooi en by haar aangesluit. Nie lank nie toe het hulle ons in hul kantoortjie ingenooi, maar soos mens seker kan verwag kon nie een van hulle werklik Engels praat nie. Een het darem probeer om iemand anders te bel wat ons miskien sou kon help en toe op daardie oomblik in perfekte Engels vra iemand of sy ons kan help!! Me Choi was soos 'n engel wat gestuur om ons te kom help.
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Intussen kon ek myself darem voorstel aan my nuutgevonde reisgenoot, Isabella van Frankryk, wat vir die Franse ambessade in Seoul werk. Me Choi se pa is 'n inwonder van Jinhae en sy nooi ons toe saam met hulle, want se^ sy haar pa sal een van die beste toergidse nog kan wees..... nou ja hoe kan mens so 'n aanbod van die hand wys? Ons ontmoet toe ook vir Mev Lee wat saam met Me Choi gekom het en nie lank daarna nie is ons almal toe in Mr Choi se kar en ry hy ons rond. Dit was so 'n groot seen want op daardie oomblik het dit nog gereen, en nou ja, in my haas die oggend het ek my sambreel by die huis vergeet. Daar is 'n groot "navy base" in Jinhae en net vir die fees was dit oopgestel vir die publiek. Bome in volle blom en talle seemanne in uniform - beter kombinasie is nie sommer te vinde nie.
Mr Choi stop toe by 'n monument wat opgerig is vir die soldate wat in die Koreaanse oorlog geveg het en met 'n baie groot trots wys hy toe vir ons waar sy naam in die marmer muur ingegraveer is. Van al die name op die muur is daar nog net 'n handjievol wat die voorreg het om self sy naam te kan uitwys. Daar was iets besonders aan daardie oomblik toe die soldaat - nou versteek agter baie plooie en 'n krom rug sy naam vir ons uitwys, maar terselfde tyd ook sy trotse dog effe bedroefte skrefie ogies oor die ander name laat gly. 'n Spontane oomblik van stilte...
By die stadsaal stop ons toe weer, die keer om 'n draaitjie te gaan loop en om 'n happie te geniet by een van die straat stalletjies. Die reen het intussen opgehou. Me Choi het toe vir Isabella gehelp om by 'n hotel in te boek, want sy sou die aand oorbly en ek het begin planne maak om vir Amy, Hyun-sook en Eun-kyung te ontmoet. Mr Choi het my weer voor die trein stasie gaan aflaai waar Eun-kyung vir my gewag het. (Hulle het later die dag met Hyun-sook se kar gekom).
Die res van die middag het ek saam met hulle deur al die feestelikhede gewandel, foto's geneem, grappies gemaak en net die dag, die atmosfeer, die blomme en die vriendskap geniet. Dit was terdee 'n dag om te onthou en om voor dankbaar te wees. Aan die einde van die dag staan ek verstom oor hoe alles perfek beplan was en geen van die planne was my idee nie! Amazing is dit nie?
Sunday, March 18, 2007
The treasure within
A man was exploring caves by the seashore. In one of the caves he found a canvas bag with a bunch of hardened clay balls. It was like someone had rolled clay balls and left them out in the sun to bake.
They didn't look like much, but they intrigued the man, so he took the bag out of the cave with him. As he strolled along the beach, he would throw the clay balls one at a time out into the ocean as far as he could.
He thought little about it, until he dropped one of the clay balls and it cracked open on a rock. Inside was a beautiful, precious stone! Excited, the man started breaking open the remaining clay balls. Each contained a similar treasure. He found thousands of dollars worth of jewels in the 20 or so clay balls he had left. Then it struck him. He had been on the beach for a long time. He had thrown maybe 50 or 60 of the clay balls with their hidden treasure into the ocean waves. Instead of thousands of dollars in treasure, he could have taken home tens of thousands, but he had just thrown it away!
It's like that with people. We look at someone, maybe even ourselves, and we see the external clay vessels. It doesn't look like much from the outside. It is not always beautiful or sparkling, so we discount it. We see that person as less important than someone beautiful or stylish or well known or wealthy. But we have not taken the time to find the treasure hidden inside that person.
There is a treasure in every one of us. If we take time to get to know that person, then the clay begins to peel away and the brilliant gem begins to shine forth.
May we not come to the end of our lives and find out that we have thrown away a fortune in friendship because the gems were hidden in bits of clay. May we see people in our world our Maker sees them.
I am so blessed by the gems of friendship I have with each of you reading this. Thank you for looking beyond my clay vessel.
What is more, is not just our inner beauty, but the fact that Christ lives in us, He is the treasure hidden in us, we no longer lives, He lives in us....what a privilege and Joy
They didn't look like much, but they intrigued the man, so he took the bag out of the cave with him. As he strolled along the beach, he would throw the clay balls one at a time out into the ocean as far as he could.
He thought little about it, until he dropped one of the clay balls and it cracked open on a rock. Inside was a beautiful, precious stone! Excited, the man started breaking open the remaining clay balls. Each contained a similar treasure. He found thousands of dollars worth of jewels in the 20 or so clay balls he had left. Then it struck him. He had been on the beach for a long time. He had thrown maybe 50 or 60 of the clay balls with their hidden treasure into the ocean waves. Instead of thousands of dollars in treasure, he could have taken home tens of thousands, but he had just thrown it away!
It's like that with people. We look at someone, maybe even ourselves, and we see the external clay vessels. It doesn't look like much from the outside. It is not always beautiful or sparkling, so we discount it. We see that person as less important than someone beautiful or stylish or well known or wealthy. But we have not taken the time to find the treasure hidden inside that person.
There is a treasure in every one of us. If we take time to get to know that person, then the clay begins to peel away and the brilliant gem begins to shine forth.
May we not come to the end of our lives and find out that we have thrown away a fortune in friendship because the gems were hidden in bits of clay. May we see people in our world our Maker sees them.
I am so blessed by the gems of friendship I have with each of you reading this. Thank you for looking beyond my clay vessel.
What is more, is not just our inner beauty, but the fact that Christ lives in us, He is the treasure hidden in us, we no longer lives, He lives in us....what a privilege and Joy
Friday, March 16, 2007
'n vinnige kuiertjie
Die weer speel 'n snaakse speletjie met ons. Dis yskoud en verlede week het dit in dele van Korea gesneeu nadat dit die week voor dit lekker warm was!!! Die Koreane se^ winter is jaloers op die lente so hy neem 'n bietjie wraak - dis glo 'n algemene verskynsel in hierdie geweste of moet ek liewers se^ ge-ooste? Hier en daar is darem al 'n boom vol bloeisels - baie mooi en ek sien baie uit na die lente!!!
So verlede week het ons na Kyungbook universiteit toe gegaan om ons program te gaan bekendstel en dit was 'n sukses gewees!!! ons het so 35 studente gevind wat belangstel. (dit was ook die getal wat ons ingedagte gehad het) So hierdie week sal ons begin met ons byeenkomste by die universteite. Ek sien nogals uit om hulle weer op kampus te ontmoet en om die nuwe studente te leer ken.....
By die taal instituut gaan dit ook goed en ek werk elke dag van 10:00 tot 11:00 in die oggende en dan ook van 18:00 tot 22:00 in die aande. Ons kry so bietjie vir bietjie meer studente - wat 'n goeie ding is en my oggend klas het op die oomblik net een student , Kyung-hee, 'n universiteit student dis 'n conversation klas so ons kan oor baie dinge gesels en dit is ook 'n goeie geleentheid om met haar oor Jesus te gesels......
Verlede Sondag oggend het ek in die kinderkerk geteach en met die kinders gepraat oor die feit dat GOd orals teenwoordig is - en so tussen deur al my stories en verduidelikings, onderbreek een dogtertjie my en vra toe " Gode" is dan daar, want Hy is dan oralster, dit was te oulik om haar gesigsuitdrukking te sien soos sy probeer het om dit alles uit te "figure"....
Met my gaan dit ook goed en ek is nou al lekker ingeburger hier in Korea, dis my gebed dat ek werklik die beste sal maak van my tyd hier en nie geleenthede deur Jesus gebruik te word sal laat verby gaan nie.
So verlede week het ons na Kyungbook universiteit toe gegaan om ons program te gaan bekendstel en dit was 'n sukses gewees!!! ons het so 35 studente gevind wat belangstel. (dit was ook die getal wat ons ingedagte gehad het) So hierdie week sal ons begin met ons byeenkomste by die universteite. Ek sien nogals uit om hulle weer op kampus te ontmoet en om die nuwe studente te leer ken.....
By die taal instituut gaan dit ook goed en ek werk elke dag van 10:00 tot 11:00 in die oggende en dan ook van 18:00 tot 22:00 in die aande. Ons kry so bietjie vir bietjie meer studente - wat 'n goeie ding is en my oggend klas het op die oomblik net een student , Kyung-hee, 'n universiteit student dis 'n conversation klas so ons kan oor baie dinge gesels en dit is ook 'n goeie geleentheid om met haar oor Jesus te gesels......
Verlede Sondag oggend het ek in die kinderkerk geteach en met die kinders gepraat oor die feit dat GOd orals teenwoordig is - en so tussen deur al my stories en verduidelikings, onderbreek een dogtertjie my en vra toe " Gode" is dan daar, want Hy is dan oralster, dit was te oulik om haar gesigsuitdrukking te sien soos sy probeer het om dit alles uit te "figure"....
Met my gaan dit ook goed en ek is nou al lekker ingeburger hier in Korea, dis my gebed dat ek werklik die beste sal maak van my tyd hier en nie geleenthede deur Jesus gebruik te word sal laat verby gaan nie.
Friday, March 9, 2007
Lente in Korea
So die lente is stadig maar seker besig om nader te kom, met dae wat heerlik is, net vroeg oggend en in die aande is dit nog bietjie koud. Ek is baie bly en mens kan sommer 'n ander gemoed by almal aanvoel... my tuin begin ook so bietjie vir bietjie ontwaak....
So met die nuwe seisoen in die natuur het daar ook nou weer 'n nuwe seisoen in my lewe hier in Korea aangebreek. Die nuwe akademiese jaar het verlede Vrydag begin, so dit beteken dat ons kampus uitreike ook nou weer gaan begin. Die komende week, Maandag, Dinsdag en Vrydag gaan ons bietjie werwing doen by Kyungbook National University. Die 5 minute voor 'n klas begin sal ons spannetjie ook gou ingaan en dan vinnig met die studete gesels oor ons program, hulle 'n pamfletjie gee wat hulle kan invul as hulle sou belangstel. Ons sal na die eerste jaartjies se klasse toe gaan en dis ons gebed dat die Here die wie se harte Hy voorberei het na ons byeenkomste toe sal bring....
Dan het ons English Institute se program ook bietjie verander. Ons het nou ons eie studie materiaal geskryf, met 'n ander invalshoek as ander engelse institute. Ons het ook 'n paar nuwe studente bygekry, maar ons het nog plek vir baie meer. Meeste van ons laerskool en hoe"rskool studente woon ook ons kinder en jeugdienste by op Sondae oggende al is omtrend die helfte van hulle nie-Christene nie. My skedule het dan ook verander en ek teach dan Maandae, Dinsdae, Donderdae en Vrydae van 18:00 tot 22:00. Woensdae sal ek nie by die institut teach nie maar ek sal na Kyungbook universiteit toe gaan vir ons program daar. Ek sal ook na 'n ander universiteit, heel moontlik Keimyung toe gaan vir nog 'n byeenkoms met die studente, dis nog nie gefinaliseer nie maar ek vermoed dit sal op Dinsdae wees. Saterdae gaan ek nogsteeds na Daejeon ('n ander stad) toe vir die Coffee House program daar. So op die oomblik lyk dit asof my skedule my bietjie meer vryetyd sal gee en ek is baie dankbaar daarvoor.
Wat my pa aanbetref dink ek, ek sluit 'n stukkie in wat my ma geskryf het - sy sal dit die beste kan verduidelik...
Wat Pa betref, hy is baie beter so beter dat die dokter se^ dis verbasend dat hy so gou herstel het. Wat die Wits Prof betref (hy het 'n afspraak by 'n Prof van Wits die 28ste Maart) , hy gaan nog soontoe want dr Visser se die virus wat Pa het is net so moeilik om uit te roei as wat n vigs virus is en die behandelig is ook dieselfde as vir vigs. Hy het n virus telling van oor die 1000 gehad en dit is nou af na 200, Hy (dr Visser) se^ die sleg van die storie is dat die siekte weer en weer kan terugkon en vir iemand wat nog n diabeet ook is is dit nog slegter.Ek glo dat die Here hom gesond gemaak het en dat verdere bekommernis onnodig is. Nog iets is dat sy suiker nog nooit so onder beheer was as juis nou nie. en hy eet nie eers vreeslik gesond wat die suiker betref nie .Prys Die HERE .
So ek wil julle almal wat vir hom gebid het dankie se^ want die Here is getrou en hy is werklik besig om in Pa se lewe te werk. Die behandeling wat die Prof van Wits sal gee, het blykbaar baie newe effekte, so julle dit ook ingedagte hou wanneer julle vir hom bid.
Pastor Johnny en sy vrou gaan volgende Woensdag Duitsland toe, en hy sal na 3 weke weer terug kom ,maar sy vrou eers in Junie. So met Pastor Johnny wat weg is, sal Victor, 'n Kanadese professor die eredienste in die oggende waarneem en tussen die res van die personeel van die kerk sal ons die aandienste waarneem.
So dit is in kort wat aan die gebeur is aan hierdie kant van die wereld. Baie dankie vir julle gebede en ondersteuning.
So met die nuwe seisoen in die natuur het daar ook nou weer 'n nuwe seisoen in my lewe hier in Korea aangebreek. Die nuwe akademiese jaar het verlede Vrydag begin, so dit beteken dat ons kampus uitreike ook nou weer gaan begin. Die komende week, Maandag, Dinsdag en Vrydag gaan ons bietjie werwing doen by Kyungbook National University. Die 5 minute voor 'n klas begin sal ons spannetjie ook gou ingaan en dan vinnig met die studete gesels oor ons program, hulle 'n pamfletjie gee wat hulle kan invul as hulle sou belangstel. Ons sal na die eerste jaartjies se klasse toe gaan en dis ons gebed dat die Here die wie se harte Hy voorberei het na ons byeenkomste toe sal bring....
Dan het ons English Institute se program ook bietjie verander. Ons het nou ons eie studie materiaal geskryf, met 'n ander invalshoek as ander engelse institute. Ons het ook 'n paar nuwe studente bygekry, maar ons het nog plek vir baie meer. Meeste van ons laerskool en hoe"rskool studente woon ook ons kinder en jeugdienste by op Sondae oggende al is omtrend die helfte van hulle nie-Christene nie. My skedule het dan ook verander en ek teach dan Maandae, Dinsdae, Donderdae en Vrydae van 18:00 tot 22:00. Woensdae sal ek nie by die institut teach nie maar ek sal na Kyungbook universiteit toe gaan vir ons program daar. Ek sal ook na 'n ander universiteit, heel moontlik Keimyung toe gaan vir nog 'n byeenkoms met die studente, dis nog nie gefinaliseer nie maar ek vermoed dit sal op Dinsdae wees. Saterdae gaan ek nogsteeds na Daejeon ('n ander stad) toe vir die Coffee House program daar. So op die oomblik lyk dit asof my skedule my bietjie meer vryetyd sal gee en ek is baie dankbaar daarvoor.
Wat my pa aanbetref dink ek, ek sluit 'n stukkie in wat my ma geskryf het - sy sal dit die beste kan verduidelik...
Wat Pa betref, hy is baie beter so beter dat die dokter se^ dis verbasend dat hy so gou herstel het. Wat die Wits Prof betref (hy het 'n afspraak by 'n Prof van Wits die 28ste Maart) , hy gaan nog soontoe want dr Visser se die virus wat Pa het is net so moeilik om uit te roei as wat n vigs virus is en die behandelig is ook dieselfde as vir vigs. Hy het n virus telling van oor die 1000 gehad en dit is nou af na 200, Hy (dr Visser) se^ die sleg van die storie is dat die siekte weer en weer kan terugkon en vir iemand wat nog n diabeet ook is is dit nog slegter.Ek glo dat die Here hom gesond gemaak het en dat verdere bekommernis onnodig is. Nog iets is dat sy suiker nog nooit so onder beheer was as juis nou nie. en hy eet nie eers vreeslik gesond wat die suiker betref nie .Prys Die HERE .
So ek wil julle almal wat vir hom gebid het dankie se^ want die Here is getrou en hy is werklik besig om in Pa se lewe te werk. Die behandeling wat die Prof van Wits sal gee, het blykbaar baie newe effekte, so julle dit ook ingedagte hou wanneer julle vir hom bid.
Pastor Johnny en sy vrou gaan volgende Woensdag Duitsland toe, en hy sal na 3 weke weer terug kom ,maar sy vrou eers in Junie. So met Pastor Johnny wat weg is, sal Victor, 'n Kanadese professor die eredienste in die oggende waarneem en tussen die res van die personeel van die kerk sal ons die aandienste waarneem.
So dit is in kort wat aan die gebeur is aan hierdie kant van die wereld. Baie dankie vir julle gebede en ondersteuning.
Tuesday, March 6, 2007
At the train station
The other day on my way back to Daegu after spending the morning in Daejeon at the English Coffee House, I was waiting at the train station for the train. The waiting area was really packed and there was no place to go sit down, so I decided to go wait in the back corner. Usually when I'm at that train station I encounter a group of Jehovah's Witnesses who wants to talk to me about their religion. So as I was standing in the corner I was looking around to see if I could spot them first so I could avoid them, but then I something out of the norm happened.
A very old Korean man came up to me and in perfect English he asked me if he could ask me a question. I gave him the green light and then he asked me what is the meaning of "expensive sappy". I didn't really get what he was asking, so I asked him to repeat his question. Again he asked me the meaning of "expensive sappy". I told him I don't know what he was talking about and then he reached for his pocket to get a small piece of paper. He gave it to me to read and then I saw the words "expensive therapy". Oh, I said, you mean expensive therapy? Then he asked me to repeat the word "therapy" again and again so he could get the correct pronunciation.
Then he kind of introduced himself by saying that he is 84 years old and that he studies English everyday, by reading English newspapers and magazines. He said he doesn't have an English teacher to help him therefore he isn't always sure of the pronunciation. (I guess his Saturday afternoon involves going to places like train stations to meet foreigners to whom he can talk to) He asked me where I was from and I said "South Africa" and I was expecting the usual response I get from older Korean people, because usually they ask me again " uhm you actually mean South America, don't you?" (they still have a hard time to believe that Africa is home to some white people as well). This grandpa asked me if I was from Cape Town and surprised me with his knowledge about Africa. He continued talking about random things and I patiently listened and corrected him a little when needed.
It was a wonderful experience, but that day I was a little tired and just I listened to him, but now I feel really sorry that I didn't make more of that opportunity by getting to know him better. I think he might have very interesting stories to tell about his life. It's an opportunity gone by, I'm disappointed with myself, but now I've decided - CARPE DIEM
A very old Korean man came up to me and in perfect English he asked me if he could ask me a question. I gave him the green light and then he asked me what is the meaning of "expensive sappy". I didn't really get what he was asking, so I asked him to repeat his question. Again he asked me the meaning of "expensive sappy". I told him I don't know what he was talking about and then he reached for his pocket to get a small piece of paper. He gave it to me to read and then I saw the words "expensive therapy". Oh, I said, you mean expensive therapy? Then he asked me to repeat the word "therapy" again and again so he could get the correct pronunciation.
Then he kind of introduced himself by saying that he is 84 years old and that he studies English everyday, by reading English newspapers and magazines. He said he doesn't have an English teacher to help him therefore he isn't always sure of the pronunciation. (I guess his Saturday afternoon involves going to places like train stations to meet foreigners to whom he can talk to) He asked me where I was from and I said "South Africa" and I was expecting the usual response I get from older Korean people, because usually they ask me again " uhm you actually mean South America, don't you?" (they still have a hard time to believe that Africa is home to some white people as well). This grandpa asked me if I was from Cape Town and surprised me with his knowledge about Africa. He continued talking about random things and I patiently listened and corrected him a little when needed.
It was a wonderful experience, but that day I was a little tired and just I listened to him, but now I feel really sorry that I didn't make more of that opportunity by getting to know him better. I think he might have very interesting stories to tell about his life. It's an opportunity gone by, I'm disappointed with myself, but now I've decided - CARPE DIEM
Thursday, February 15, 2007
van 9:10 tot 9:32
Elke oggend so net na 9 stap ek by my voorhek uit oppad na Mission International om betyds te wees vir my klas wat om 9:50 begin. Dit word nou al 'n roetine met dinge en mense wat altyd dieselfde is, soos as ek so 10 tree van my huis af is dan sien ek die oupatjie wat gebukkend met sy kierie loop om sy kleindogter af te sien as haar kleuterskool bussie haar kom oplaai. Party dae het ek al gesien hoe die dogtertjie met oupa se kierie speel en oupa maar self met die grootste geduld so teen 'n slakkepas teen die bultjie uit sukkel. Een oggend verras hy my , toe hy my uit die bloute groet met "Good Morning" so nou groet ek hom ook elke keer as ek verby hulle stap, behalwe vandag, want toe het hy met sy rug na my gedraai met sy kierie in die "recycle" vullis gekrap. Ek wou hom nie onderbreek nie.
Dan is daar die man wat lyk asof hy uit 'n science fiction fliek ontsnap het ,om ook elke oggend daardie tyd in ons straatjie te kom stap. 'n Middeljarige heel aantreklike Koreaanse man, gewoonlik geklee in 'n suit met 'n lang swart jas. Hy stap altyd so doelgerig na sy blink motor en gewoonlik met 'n selfoon teen sy oor. Soms maak ons oogkontak, maar nooit 'n groet of 'n kopskud of iets nie - so asof hy ook dink ek het uit 'n fliek ontsnap.
Dan kom ek by die hoofpad met busse en karre en robotte en alles wat my kan herinder dat ek in 'n groot stad is. Ek moet die hoofpad kruis en gewoonlik stop ek by rooi verkeersligte en moet ek wag vir so 3 minute. Oorkant die pad is daar 'n gebou met twee groot Boedha standbeelde. Die een sit in 'n venstervertoning, so 'n groot wit/grys porselein met goue afwerkings en in die agtergrond 'n goue stralekransie en bo-op die dak sit nog 'n groter een met sy bleskop in die son, reen , sneeu en wind. In die begin was dit 'n aardigheid om die lompe beeld so te sien sit, maar vandag besef ek dat partykeer sien ek dit nie eens meer raak nie. Dit het my laat skrik, want kan 'n mens dan so gewoond raak aan so 'n volksvreemde omgewing waar alles waarteen jy in beginsel en geloof is dan so begin gewoond raak?
Die lig word groen ek stap oor die pad in 'n stiller straatjie in, met oorfoontjies in my ore luister ek na worship musiek en vat my gedagtes weer die pad na nog 'n ander werled. Ek dink toe aan hoe pastor Johnny se vrou my gisteraand in die kerk in 'n hoek gehad het met haar bekommernis oor my verkoue. Sy het gese^ ek moenie meer Rooibos tee drink nie maar eerder 'n tee gemaak van koring korrles (barley) en ek moet dit glo die hele dag lank drink en dan moet ek ook antibiotika kry. Ek het probeer verduidelik dis net 'n klein verkouetjie nog nie 'n kanidaat vir antibiotika nie, maar sy het volgehou....
Toe word ek terug gebring die werklikheid toe my oog 'n straatnaam bordjie vang wat se^ "An-gol" straat. Ek wonder toe wat dit beteken en of dit 'n verbintenis het met Angola, maar besef toe die kanse daarvan is seker so groot soos om 'n Afrikaanse koerant op die straathoek te kan koop. Ek kruis nog 'n pad en nog een alles gebeur sonder dat ek werklik dink wat ek doen en skielik word ek terug gebring na my omgewing met 'n effense geur van mieliepap, dit was van 'n klein winkeltjie wat rys kook en verwerk om ryskoeke te maak. Is ek dan al so lank weg dat rys soos mielie pap begin ruik? Ek luister na die musiek in my ore - "I surrender all" sing hulle en ek besef dat die gereiwe en gemaklikheid van 'n bekende lewe in SA eintlik maar bitter min is om te op te gee as mens dink aan wat Jesus opgegee het om van die hemel af op die aarde te kom woon as 'n gewone mens.... (dit help altyd om dinge in bietjie perspektief te sien)
Ek hoor 'n hoeter en sien 'n klein trokkie agter my wat wil verby kom in die nou straatjie en klim toe maar op die klein sypaadjie en wag dat hy verby kan ry. Terwyl ek wag sien ek toe 'n ander ou tannie wat ook in die "recycle" vullis rondkrap, maar besef toe sy het eintlik net 'n vuil teddie beer wat op die straat gele^ het op 'n ander hoop klere gesit en ek wonder toe of die beer by 'n kinderhuis gaan eindig of dit verbrand gaan word.... Die trokkie is verby en ek het die straat weer net vir myself maar skaars het ek net weer begin stap toe ek by nog 'n groot pad kom wat ek moet oorsteek en wag vir die rooi verkeersmannetjie om groen te word, en toe ek weer sien is ek by Mission International se gebou. Dis 'n groot nuwe gebou met 10 verdiepings ons is op die 6de vloer. Ek word vriendelik gegroet deur die jong man wat agter 'n toonbank sit (ek neem aan hy is soos die opsigter). Hy het opgestaan en 'n tipiese Koreaanse buiging gemaak as 'n manier van groet. Ek weet nooit regtig hoe om in sulke situasies terug te groet nie, maar het toe met 'n halwe buiging en 'n halwe handgebaar ook teruggeroet en hy het geglimlag (ek wonder wat hy gedink het). Ek wag vir die hysbak en volg toe 'n ouer man toe die deure oopgaan (weer besef ek die verskil in kultuur - want hier kom mans altyd eerste) Die oom, geklee in 'n suit het homself die hele tyd bekyk in die spieel en met my verkoue en al kon ek sy naskeer middel ruik - die deure gaan oop en ek stap by my kantoor in en wonder "wat 'n vreemd-bekende werled is dit nie"
Dan is daar die man wat lyk asof hy uit 'n science fiction fliek ontsnap het ,om ook elke oggend daardie tyd in ons straatjie te kom stap. 'n Middeljarige heel aantreklike Koreaanse man, gewoonlik geklee in 'n suit met 'n lang swart jas. Hy stap altyd so doelgerig na sy blink motor en gewoonlik met 'n selfoon teen sy oor. Soms maak ons oogkontak, maar nooit 'n groet of 'n kopskud of iets nie - so asof hy ook dink ek het uit 'n fliek ontsnap.
Dan kom ek by die hoofpad met busse en karre en robotte en alles wat my kan herinder dat ek in 'n groot stad is. Ek moet die hoofpad kruis en gewoonlik stop ek by rooi verkeersligte en moet ek wag vir so 3 minute. Oorkant die pad is daar 'n gebou met twee groot Boedha standbeelde. Die een sit in 'n venstervertoning, so 'n groot wit/grys porselein met goue afwerkings en in die agtergrond 'n goue stralekransie en bo-op die dak sit nog 'n groter een met sy bleskop in die son, reen , sneeu en wind. In die begin was dit 'n aardigheid om die lompe beeld so te sien sit, maar vandag besef ek dat partykeer sien ek dit nie eens meer raak nie. Dit het my laat skrik, want kan 'n mens dan so gewoond raak aan so 'n volksvreemde omgewing waar alles waarteen jy in beginsel en geloof is dan so begin gewoond raak?
Die lig word groen ek stap oor die pad in 'n stiller straatjie in, met oorfoontjies in my ore luister ek na worship musiek en vat my gedagtes weer die pad na nog 'n ander werled. Ek dink toe aan hoe pastor Johnny se vrou my gisteraand in die kerk in 'n hoek gehad het met haar bekommernis oor my verkoue. Sy het gese^ ek moenie meer Rooibos tee drink nie maar eerder 'n tee gemaak van koring korrles (barley) en ek moet dit glo die hele dag lank drink en dan moet ek ook antibiotika kry. Ek het probeer verduidelik dis net 'n klein verkouetjie nog nie 'n kanidaat vir antibiotika nie, maar sy het volgehou....
Toe word ek terug gebring die werklikheid toe my oog 'n straatnaam bordjie vang wat se^ "An-gol" straat. Ek wonder toe wat dit beteken en of dit 'n verbintenis het met Angola, maar besef toe die kanse daarvan is seker so groot soos om 'n Afrikaanse koerant op die straathoek te kan koop. Ek kruis nog 'n pad en nog een alles gebeur sonder dat ek werklik dink wat ek doen en skielik word ek terug gebring na my omgewing met 'n effense geur van mieliepap, dit was van 'n klein winkeltjie wat rys kook en verwerk om ryskoeke te maak. Is ek dan al so lank weg dat rys soos mielie pap begin ruik? Ek luister na die musiek in my ore - "I surrender all" sing hulle en ek besef dat die gereiwe en gemaklikheid van 'n bekende lewe in SA eintlik maar bitter min is om te op te gee as mens dink aan wat Jesus opgegee het om van die hemel af op die aarde te kom woon as 'n gewone mens.... (dit help altyd om dinge in bietjie perspektief te sien)
Ek hoor 'n hoeter en sien 'n klein trokkie agter my wat wil verby kom in die nou straatjie en klim toe maar op die klein sypaadjie en wag dat hy verby kan ry. Terwyl ek wag sien ek toe 'n ander ou tannie wat ook in die "recycle" vullis rondkrap, maar besef toe sy het eintlik net 'n vuil teddie beer wat op die straat gele^ het op 'n ander hoop klere gesit en ek wonder toe of die beer by 'n kinderhuis gaan eindig of dit verbrand gaan word.... Die trokkie is verby en ek het die straat weer net vir myself maar skaars het ek net weer begin stap toe ek by nog 'n groot pad kom wat ek moet oorsteek en wag vir die rooi verkeersmannetjie om groen te word, en toe ek weer sien is ek by Mission International se gebou. Dis 'n groot nuwe gebou met 10 verdiepings ons is op die 6de vloer. Ek word vriendelik gegroet deur die jong man wat agter 'n toonbank sit (ek neem aan hy is soos die opsigter). Hy het opgestaan en 'n tipiese Koreaanse buiging gemaak as 'n manier van groet. Ek weet nooit regtig hoe om in sulke situasies terug te groet nie, maar het toe met 'n halwe buiging en 'n halwe handgebaar ook teruggeroet en hy het geglimlag (ek wonder wat hy gedink het). Ek wag vir die hysbak en volg toe 'n ouer man toe die deure oopgaan (weer besef ek die verskil in kultuur - want hier kom mans altyd eerste) Die oom, geklee in 'n suit het homself die hele tyd bekyk in die spieel en met my verkoue en al kon ek sy naskeer middel ruik - die deure gaan oop en ek stap by my kantoor in en wonder "wat 'n vreemd-bekende werled is dit nie"
Saturday, August 26, 2006
Wettig in Korea
Ek het nou uiteindelik my teaching visa vir Korea en dus is ek nou amptelik 'n wettige "alien", ek moet nou nog net aansoek doen vir my ID kaartjie, maar dit kan ek sommer hier in die stad doen. So alles het toe goed afgeloop met die "visa run" geen ambessade het my enige probleme gegee nie en beide die Japanese en die Koreaanse amptenare was vriendelik en baie effektief. Die enigste faktor wat ek buit my beplanning gelaat het was die weer voorspelling en dus het ek nie geweet van die tifoon wat oppad was nie. Ook moet ek noem dat 'n Engelse weervoorspelling met sulke waarskuwings nie maklik te vinde is nie. So my beplande 2dae en 1 nag besoek aan Fukuoka het toe gee"indig in 'n 4 dae en 3 nagte besoek. Met die ferries wat vir twee dae gekanselleer was het die hotelle ook blits vinnig vol geraak en het ek 'n paar ander foreigners ontmoet wat nie plek kon kry nie. Gelukkig het ek maklik 'n plekkie kon kry......
Japan is 'n baie skoon land en die mense baie vriendelik, al is hulle soms skaam om Engels te praat. Ek het tydens my kort besoek darem kon leer om te groet en om dankie te se^(moet my nou net nie die spelling vra nie). Wat my ook baie gehelp het is dat baie busse ook in Koreaans gemerk was so al kon ek nie Japanees lees nie kon ek myself darem help met die Koreaans. Die busse werk ook anders as hier in Korea en moes ek dit ook eers uitgefigure het. Die busdrywer gee nie kleingeld soos hier in Korea nie, maar daar is 'n masjien wat jou papiergeld kan opbreek in kleiner munte. So ek maak toe my geld klein en toe dink ek dat ek sommer betaal het ook en toe net my kleingeld gevat het en toe is ek die bus uit..... tot my verleentheid roep die busbestuurder my toe terug en beduie dat ek eintlik nog nie betaal het nie, en dat ek die geld in 'n ander boks moet gooi. Gelukkig was hy baie geduldig met my.......
Een ding wat die tifoon wel reggekry het en waarvoor ek baie dankbaar is, is die feit dat dit nou baie koeler is en baie meer leefbaar. Dit maak darem 'n baie groot verskil. Herfs is aan die kom en ek sien voorwaar baie daarna uit .... die matige temperature.
Terug by die kerk was almal baie bly om my weer te sien. Ek dink hulle het dalk gedink ek was heeltemal gestrand en het erg deurgeloop onder die tifoon, maar eintlik was ek doodgelukkig met 'n lekker lees boek in die hotel. Dit was darem 'n aangename gevoel om so hartlik terug verwelkom te kon word.
So nou is ek terug en lekker uitgerus en reg vir my vol skedule. Hierdie is die laaste week van die somer vakansie en een universiteit het alreeds begin. So van volgende week af gaan ek na die onderskeie kampusse toe gaan en dan daar die Engelse studies aanbied. Daar is nog 3 dae van die Intensive English Course oor hier by die kerk. Ek het julle mos al vertel van Yun-Kyu wat in een van my studie groepe is en wat se^ hy is nie 'n Christen nie, wel vandag het ons les gegaan oor die hemel en dat ons lewe hier op aarde eintlik maar net tydelik is. Op een stadium het hy toe in sy gebroke Engels gese^ dat "I believe that it's true and I'm now trying to approach God" Wonderlik ne!!!! Ek vra dat julle sal aanhou bid vir hom, want hy is op die randjie van die ewige lewe......Ek voel sterk dat ek nie nou met hom moet praat nie, maar eerder net baie bid en kyk hoe die Heer Homself aan Yun-Kyu gaan openbaar. Ek sal julle op hoogte hou.
Met die tifoon wat my bietjie terug gehou het in Japan was ek dan ook nie Sondag oggend hier vir die tienerkerk nie, maar sal dalk volgende week weer by hulle kan uitkom. Dit is regtig so 'n groot seen om te sien hoe hulle al in die afgelope 2 jaar kon groei en ek sien regtig daarna uit om weer deel van hulle familie ook te word.\n\nOok het ek my afspraak in Daejeon ('n ander stad gemis) a.g.v die tifoon, maar sal volgende naweek ook weer die leisels daar optel.
Japan is 'n baie skoon land en die mense baie vriendelik, al is hulle soms skaam om Engels te praat. Ek het tydens my kort besoek darem kon leer om te groet en om dankie te se^(moet my nou net nie die spelling vra nie). Wat my ook baie gehelp het is dat baie busse ook in Koreaans gemerk was so al kon ek nie Japanees lees nie kon ek myself darem help met die Koreaans. Die busse werk ook anders as hier in Korea en moes ek dit ook eers uitgefigure het. Die busdrywer gee nie kleingeld soos hier in Korea nie, maar daar is 'n masjien wat jou papiergeld kan opbreek in kleiner munte. So ek maak toe my geld klein en toe dink ek dat ek sommer betaal het ook en toe net my kleingeld gevat het en toe is ek die bus uit..... tot my verleentheid roep die busbestuurder my toe terug en beduie dat ek eintlik nog nie betaal het nie, en dat ek die geld in 'n ander boks moet gooi. Gelukkig was hy baie geduldig met my.......
Een ding wat die tifoon wel reggekry het en waarvoor ek baie dankbaar is, is die feit dat dit nou baie koeler is en baie meer leefbaar. Dit maak darem 'n baie groot verskil. Herfs is aan die kom en ek sien voorwaar baie daarna uit .... die matige temperature.
Terug by die kerk was almal baie bly om my weer te sien. Ek dink hulle het dalk gedink ek was heeltemal gestrand en het erg deurgeloop onder die tifoon, maar eintlik was ek doodgelukkig met 'n lekker lees boek in die hotel. Dit was darem 'n aangename gevoel om so hartlik terug verwelkom te kon word.
So nou is ek terug en lekker uitgerus en reg vir my vol skedule. Hierdie is die laaste week van die somer vakansie en een universiteit het alreeds begin. So van volgende week af gaan ek na die onderskeie kampusse toe gaan en dan daar die Engelse studies aanbied. Daar is nog 3 dae van die Intensive English Course oor hier by die kerk. Ek het julle mos al vertel van Yun-Kyu wat in een van my studie groepe is en wat se^ hy is nie 'n Christen nie, wel vandag het ons les gegaan oor die hemel en dat ons lewe hier op aarde eintlik maar net tydelik is. Op een stadium het hy toe in sy gebroke Engels gese^ dat "I believe that it's true and I'm now trying to approach God" Wonderlik ne!!!! Ek vra dat julle sal aanhou bid vir hom, want hy is op die randjie van die ewige lewe......Ek voel sterk dat ek nie nou met hom moet praat nie, maar eerder net baie bid en kyk hoe die Heer Homself aan Yun-Kyu gaan openbaar. Ek sal julle op hoogte hou.
Met die tifoon wat my bietjie terug gehou het in Japan was ek dan ook nie Sondag oggend hier vir die tienerkerk nie, maar sal dalk volgende week weer by hulle kan uitkom. Dit is regtig so 'n groot seen om te sien hoe hulle al in die afgelope 2 jaar kon groei en ek sien regtig daarna uit om weer deel van hulle familie ook te word.\n\nOok het ek my afspraak in Daejeon ('n ander stad gemis) a.g.v die tifoon, maar sal volgende naweek ook weer die leisels daar optel.
Wednesday, August 16, 2006
Visit to Japan
Well I'm off to another adventure, this time JAPAN. No, don't you worry I haven't abandoned the lovely Korean nation, it's just that I need to go do a quick visa run to go get my one-year teaching visa. At the moment I'm here in Korea on a one month tourist visa. So I'm in Busan (second largest city in Korea) now, waiting for my Japanese visa to be stamped into my passport. It's such a blessing from God, usually it takes the Japanese two days to grand someone a visa, but because I'm so pushed for time, I handed my visa in at about 10:00am this morning and they said I should come back at 13:30 to come get it again. Amazing isn't it, if only the Angolan embassy could also be so effecient and quick......
Tomorrow morning I'll take a ferry boat to Fukuoka, apparently it takes only 3 hours and then I'll be in a whole different world and probably feel like a cameleon sitting on a rainbow :) At least I've taught myself to read Korean so I can easily help myself especially at a bus stop or train station, but unfortunately I can't read even my own name in Japanese.... but then it'll be an adventure like non other, I'll go on my own amazing race.
Life here in Korea is getting more and more familiar. I'm getting into the teaching mode again and I really like it. It's strange how, when I sometimes feel a little tired before a class starts and at the end I feel full of energy again. I teach 2 - 3 hours a day at the Language Institute, just normal English classes to elementary and junior high students. The rest of my day I teach one conversation class to university students and then I have two study groups with the potential leaders of the different universities. We study "The purpose driven life" together and it's such a nice time to just guide them and help them grow in their faith. The last group I had, we spent much time talking about hearing the voice of God eventhough it wasn't part of the book's discussion.
Sundays, I either teach at the children's church or at the youth church. This coming sunday I'll be with the youth, it's also amazing to see how they've grown, not only in numbers but also in the depth of their relationship with Jesus over the past two years.
Tomorrow morning I'll take a ferry boat to Fukuoka, apparently it takes only 3 hours and then I'll be in a whole different world and probably feel like a cameleon sitting on a rainbow :) At least I've taught myself to read Korean so I can easily help myself especially at a bus stop or train station, but unfortunately I can't read even my own name in Japanese.... but then it'll be an adventure like non other, I'll go on my own amazing race.
Life here in Korea is getting more and more familiar. I'm getting into the teaching mode again and I really like it. It's strange how, when I sometimes feel a little tired before a class starts and at the end I feel full of energy again. I teach 2 - 3 hours a day at the Language Institute, just normal English classes to elementary and junior high students. The rest of my day I teach one conversation class to university students and then I have two study groups with the potential leaders of the different universities. We study "The purpose driven life" together and it's such a nice time to just guide them and help them grow in their faith. The last group I had, we spent much time talking about hearing the voice of God eventhough it wasn't part of the book's discussion.
Sundays, I either teach at the children's church or at the youth church. This coming sunday I'll be with the youth, it's also amazing to see how they've grown, not only in numbers but also in the depth of their relationship with Jesus over the past two years.
Monday, August 7, 2006
From Daegu, Korea
I've arrived here in Daegu, South Korea just over a week ago at midnight after about 30 hours of travelling and waiting on airports. Upon arrival I was firstly amazed at how hot it was even at mignight and secondly at how busy the city was. Every day I'm settling in a little bit more and getting adjusted to the ultra fast live here Daegu.
Returning here after the two years I spent in South Africa I was greeted with such warmth and generosity from my old friends and church members. Sometimes it doesn't even feel I went away and at other times the changes are so big and it feels I'm in a whole new Korea. I'm now only working for Mission International (MI) and not for 'secular' English Language School as well. MI has opened their own language school, but at the moment it doesn't take up that much of my time. It's the summer holidays now, so the university outreaches as been put on hold, but there is summer intensive course being held here at church, so instead of us going out to the universtities the students come here. So I teach the conversation part of the intensive course which takes up about 1and a half hours in the morning.
In the afternoons I have a study group with the potential leaders of some of the campusses. The main purpose is dual in the fact that they should improve their English but it's also a time for me to disciple them. Most of them have been Christians for less than a year and there is one guy who isn't a Christian yet, but I just sense in my spirit that he is to become one soon. We study "The purpose driven life". That book is ideal beacuse they use easy English and the spiritual lessons are not too complicated either.
My very fist class I taught after comig back was at the intensive course. Were were about 8 people sitting around a table and discussing some topic, but the guy sitting next to me just stared at me without participating in the conversation at all. At first I decided to ignore him, as it was my first day and everything was still a little strange, for me and for them I believe. After some time the rest of the group also noticed that he was just staring at me and not saying anything. A girl then interrupted the conversation and asked him what's up with him. An akward silence followd her question and then he popped the question.... "What colour are you eyes?" The ice was broken and needless to say then all the students looked deep into my eyes for a moment or two and our conversation topic changed, so we talked about eye colours.
Today I will go with them on an English summer camp, but don't make the mistake I did when I thought we would stay in tents and cook on a fire, no we are going to one of the most exclusive hotels here in the city. For three days the students are only allowed to speak English and if a Korean word would slip out they will be punished!! I'll join them during the day helping them to facilitate some activities and it's also a good chance for me to get to know them better. The camp's purpose is not just to create an English enviornment, we are a mission organisation after all, so our pastor will have some talks with them and everyday will begin with a devotion. Please pray for this camp more names can be written in the Book of Life.
Returning here after the two years I spent in South Africa I was greeted with such warmth and generosity from my old friends and church members. Sometimes it doesn't even feel I went away and at other times the changes are so big and it feels I'm in a whole new Korea. I'm now only working for Mission International (MI) and not for 'secular' English Language School as well. MI has opened their own language school, but at the moment it doesn't take up that much of my time. It's the summer holidays now, so the university outreaches as been put on hold, but there is summer intensive course being held here at church, so instead of us going out to the universtities the students come here. So I teach the conversation part of the intensive course which takes up about 1and a half hours in the morning.
In the afternoons I have a study group with the potential leaders of some of the campusses. The main purpose is dual in the fact that they should improve their English but it's also a time for me to disciple them. Most of them have been Christians for less than a year and there is one guy who isn't a Christian yet, but I just sense in my spirit that he is to become one soon. We study "The purpose driven life". That book is ideal beacuse they use easy English and the spiritual lessons are not too complicated either.
My very fist class I taught after comig back was at the intensive course. Were were about 8 people sitting around a table and discussing some topic, but the guy sitting next to me just stared at me without participating in the conversation at all. At first I decided to ignore him, as it was my first day and everything was still a little strange, for me and for them I believe. After some time the rest of the group also noticed that he was just staring at me and not saying anything. A girl then interrupted the conversation and asked him what's up with him. An akward silence followd her question and then he popped the question.... "What colour are you eyes?" The ice was broken and needless to say then all the students looked deep into my eyes for a moment or two and our conversation topic changed, so we talked about eye colours.
Today I will go with them on an English summer camp, but don't make the mistake I did when I thought we would stay in tents and cook on a fire, no we are going to one of the most exclusive hotels here in the city. For three days the students are only allowed to speak English and if a Korean word would slip out they will be punished!! I'll join them during the day helping them to facilitate some activities and it's also a good chance for me to get to know them better. The camp's purpose is not just to create an English enviornment, we are a mission organisation after all, so our pastor will have some talks with them and everyday will begin with a devotion. Please pray for this camp more names can be written in the Book of Life.
Korea: aanpassings en wat nog
Groete vanuit 'n baie warm Daegu. Ek moet se^ ek is die warm weer darem nou al 'n bietjie meer gewoond, maar dit bly darem nog baie warm en bedompig. Dit gaan goed en ek is nogals besig met soveel baie dingetjies maar dis goed want aan die eenkant is die verandering baie goed, maar aan die anderkant kan ek sien hoe dit my oor die lange duur baie moeg kan maak.
Dis nou somer vakansie hier so dit beteken dat die universiteite gesluit het, maar dit beteken nie dat ons kampus bedieninge ook gesluit het nie. Daar is nou 'n Intensive English Course wat ons by die kerk aanbied en die studente kom dus hierheen om Engels te leer. Ek gee die conversation klas vir die advanced studente. Ek dink ek het nou weer my teaching momentum gevang en dinge gaan goed. Ek kan julle dalk van my heel eerste klas vertel. Ons het opgebreek in kleiner groepe (ek het twee Koreaanse assistente wat my help) en toe ons so rondom die tafel sit het die outjie wat lang my gesit het, my die hele tyd net so aangestaar. Hy het nie 'n woord geuiter nie, net na my bly kyk. Aanvanklik het ek dit eers gei"gnoreer, want dit was immer my eerste keer daar en ek was vreemd en hulle seker ook. Later het die res van die groep dit ook begin agterkom. Na 'n rukkie het een meisie toe die bul by die hroings gepak en hom gevra wat nou eintlik sy probleem is. Toe was daar so 'n ongemaklike stilte (terwyl hy aanhou om te staar) toe kom die vraag.....van sy kant af........."wat is nou eintlik die kleur van jou oe?" Toe was die ys gebreek en ons het lekker gelag en almal het diep in my oe" kom kyk en toe verander ons onderwerp van bespreking toe sommer ook na die kleure van westerse mense se oe".
Ek het ook in die middae twee studiegroepe met van die studente wat gei"dentifiseer is as potensie"le leiers van hulle onderskeie kampusse. Die doel van die groepe is om die studente ekstra aandag aan hulle Engels te gee en tweedens ook om met hulle bietjie dissipelskap opleiding te doen. Meeste van die studente is maar nog baie jong Christene (minder as 'n jaar) en een outjie is nog nie 'n Christen nie, maar ek kan so in my gees voel dis nog net 'n kwessie van tyd. Julle kan gerus vir hom bid Kyul-geun is sy naam.
In die aande dan teach ek by die Engelse skool, formele Engelse klasse, op die meeste sover vir 3 ure op 'n keer. Die studente is op die oomblik op 'n somer kamp iewers in die berge. Ek het eers gedag dit gaan 'n gekampery in tente en sulke dinge wees maar hulle bly nou almal in 'n luukse hotel. So i.p.v die intensive course in die oggende gaan help ek by die kamp. Die kamp se doel is om die studente in 'n heeltemal Engelse omgewing te plaas (hulle mag net Engels praat) maar dan is ons immers ook sendelinge so Pastor Johhny Chun gaan 'n paar lesings aanbied en in die oggende het hulle 'n paar oordenkings (devotions) wat deur van die Christen studente leiers gelei word. Ek gaan ook nou op Saterdae (en as die universiteite begin Vrydae + Saterdae) na Daejeon toe gaan. Dis 'n stad tussen Daegu en Seoul so omtrend 200km van hier af. Mission International het daar ook 'n tak wat nog besig is om te ontwikkel. Dit lyk asof ek in die toekoms op Saterdae 'n "Devotion" moet gaan aanbied met vrae wat die studente kan bespreek en op Vrydae sal ek 3 kampus besoeke he^. Gelukkig is die KTX trein (bullet train) nou al in werking en kan ek daar kom in 47min. Sondae is ook 'n besige dag waar ek om die beurt by of die kinderkerk of die tienerkerk gaan preek en na die kerkdiens 'n Bybelstudie gaan aanbied. Daar is 'n Amerikaase soldaat, Gary, wat dit op die oomblik doen en ek moet se^ ek het verlede Sondag baie by hom geleer. Dit sal dalk goed wees as hy kan aangaan, maar ons sal maar sien hoe dinge werk. Met my en die oumatjie in die huis gaan dit ook nog OK. Ek verstaan haar handgebare al bietjie meer en soms kry ek dit reg om myself uit 'n bak rys uit te wurm. Ek weet sy bedoel dit net goed en sy is besorgd oor my, maar as ek nie plan maak nie dan gaan ek noooit ooit weer in my lewe rys wil sien nie. Sy is baie spaarsamig (kom seker nog van die Koreaanse oorlog dae af) so sy raas met my as ek die aircon, telefoon en gyeser gebruik, maar op 'n manier kom ons ook daardeur. Ek is nie doodseker tot wanneer sy nog in die Mission Home gaan bly nie, maar ek hoop aan die eenkant sy gaan gou weer terug na haar oudste seun toe. Ek dink sy dink ek is baie alleen (want sy sien my net as ek alleen by die huis kom) en anderdag hy sy na my kamer toe gekom en langs my op die bed kom sit en vir my 'n liedjie gesing, wat dit beteken het kan ek ongelukkig nie se^ nie maar die gebaar was baie spesiaal.
In die aande dan teach ek by die Engelse skool, formele Engelse klasse, op die meeste sover vir 3 ure op 'n keer.
Die studente is op die oomblik op 'n somer kamp iewers in die berge. Ek het eers gedag dit gaan 'n gekampery in tente en sulke dinge wees maar hulle bly nou almal in 'n luukse hotel. So i.p.v die intensive course in die oggende gaan help ek by die kamp. Die kamp se doel is om die studente in 'n heeltemal Engelse omgewing te plaas (hulle mag net Engels praat) maar dan is ons immers ook sendelinge so Pastor Johhny Chun gaan 'n paar lesings aanbied en in die oggende het hulle 'n paar oordenkings (devotions) wat deur van die Christen studente leiers gelei word.
Ek gaan ook nou op Saterdae (en as die universiteite begin Vrydae + Saterdae) na Daejeon toe gaan. Dis 'n stad tussen Daegu en Seoul so omtrend 200km van hier af. Mission International het daar ook 'n tak wat nog besig is om te ontwikkel. Dit lyk asof ek in die toekoms op Saterdae 'n "Devotion" moet gaan aanbied met vrae wat die studente kan bespreek en op Vrydae sal ek 3 kampus besoeke he^. Gelukkig is die KTX trein (bullet train) nou al in werking en kan ek daar kom in 47min.
Sondae is ook 'n besige dag waar ek om die beurt by of die kinderkerk of die tienerkerk gaan preek en na die kerkdiens 'n Bybelstudie gaan aanbied. Daar is 'n Amerikaase soldaat, Gary, wat dit op die oomblik doen en ek moet se^ ek het verlede Sondag baie by hom geleer. Dit sal dalk goed wees as hy kan aangaan, maar ons sal maar sien hoe dinge werk.
Met my en die oumatjie in die huis gaan dit ook nog OK. Ek verstaan haar handgebare al bietjie meer en soms kry ek dit reg om myself uit 'n bak rys uit te wurm. Ek weet sy bedoel dit net goed en sy is besorgd oor my, maar as ek nie plan maak nie dan gaan ek noooit ooit weer in my lewe rys wil sien nie. Sy is baie spaarsamig (kom seker nog van die Koreaanse oorlog dae af) so sy raas met my as ek die aircon, telefoon en gyeser gebruik, maar op 'n manier kom ons ook daardeur. Ek is nie doodseker tot wanneer sy nog in die Mission Home gaan bly nie, maar ek hoop aan die eenkant sy gaan gou weer terug na haar oudste seun toe. Ek dink sy dink ek is baie alleen (want sy sien my net as ek alleen by die huis kom) en anderdag hy sy na my kamer toe gekom en langs my op die bed kom sit en vir my 'n liedjie gesing, wat dit beteken het kan ek ongelukkig nie se^ nie maar die gebaar was baie spesiaal.
Wat my werkspermit vir Korea aanbetref, het ons nie geweet dat ek ook 'n geseelde koevert van die universiteit met my akademiese rekords nodig het nie, so my ma het dit vir my geDHL en ons het dit nou. So more gaan ons dit alles na die immigration kantoor toe vat en dan vir 'n week wag en dan heel moontlik sal ek volgende week iewers Japan toe moet gaan sodat hulle die werkspermit in my paspoort kan instempel (volgens Koreaanse wette kan ek dit nie hier in Korea kry nie). Wat my werkspermit vir Angola aanbetref het ek die naweek van die basis leiers in Huambo gehoor het hulle op die oomblik by hul huis in Brasilie en het evra ek moet net aan 'n tak hang tot hulle terug is in Huambo en dan sal hulle dit vir my laat kry. Ek is nie dood seker nie maar ek vermoed dit sal in September wees.
Dis nou somer vakansie hier so dit beteken dat die universiteite gesluit het, maar dit beteken nie dat ons kampus bedieninge ook gesluit het nie. Daar is nou 'n Intensive English Course wat ons by die kerk aanbied en die studente kom dus hierheen om Engels te leer. Ek gee die conversation klas vir die advanced studente. Ek dink ek het nou weer my teaching momentum gevang en dinge gaan goed. Ek kan julle dalk van my heel eerste klas vertel. Ons het opgebreek in kleiner groepe (ek het twee Koreaanse assistente wat my help) en toe ons so rondom die tafel sit het die outjie wat lang my gesit het, my die hele tyd net so aangestaar. Hy het nie 'n woord geuiter nie, net na my bly kyk. Aanvanklik het ek dit eers gei"gnoreer, want dit was immer my eerste keer daar en ek was vreemd en hulle seker ook. Later het die res van die groep dit ook begin agterkom. Na 'n rukkie het een meisie toe die bul by die hroings gepak en hom gevra wat nou eintlik sy probleem is. Toe was daar so 'n ongemaklike stilte (terwyl hy aanhou om te staar) toe kom die vraag.....van sy kant af........."wat is nou eintlik die kleur van jou oe?" Toe was die ys gebreek en ons het lekker gelag en almal het diep in my oe" kom kyk en toe verander ons onderwerp van bespreking toe sommer ook na die kleure van westerse mense se oe".
Ek het ook in die middae twee studiegroepe met van die studente wat gei"dentifiseer is as potensie"le leiers van hulle onderskeie kampusse. Die doel van die groepe is om die studente ekstra aandag aan hulle Engels te gee en tweedens ook om met hulle bietjie dissipelskap opleiding te doen. Meeste van die studente is maar nog baie jong Christene (minder as 'n jaar) en een outjie is nog nie 'n Christen nie, maar ek kan so in my gees voel dis nog net 'n kwessie van tyd. Julle kan gerus vir hom bid Kyul-geun is sy naam.
In die aande dan teach ek by die Engelse skool, formele Engelse klasse, op die meeste sover vir 3 ure op 'n keer. Die studente is op die oomblik op 'n somer kamp iewers in die berge. Ek het eers gedag dit gaan 'n gekampery in tente en sulke dinge wees maar hulle bly nou almal in 'n luukse hotel. So i.p.v die intensive course in die oggende gaan help ek by die kamp. Die kamp se doel is om die studente in 'n heeltemal Engelse omgewing te plaas (hulle mag net Engels praat) maar dan is ons immers ook sendelinge so Pastor Johhny Chun gaan 'n paar lesings aanbied en in die oggende het hulle 'n paar oordenkings (devotions) wat deur van die Christen studente leiers gelei word. Ek gaan ook nou op Saterdae (en as die universiteite begin Vrydae + Saterdae) na Daejeon toe gaan. Dis 'n stad tussen Daegu en Seoul so omtrend 200km van hier af. Mission International het daar ook 'n tak wat nog besig is om te ontwikkel. Dit lyk asof ek in die toekoms op Saterdae 'n "Devotion" moet gaan aanbied met vrae wat die studente kan bespreek en op Vrydae sal ek 3 kampus besoeke he^. Gelukkig is die KTX trein (bullet train) nou al in werking en kan ek daar kom in 47min. Sondae is ook 'n besige dag waar ek om die beurt by of die kinderkerk of die tienerkerk gaan preek en na die kerkdiens 'n Bybelstudie gaan aanbied. Daar is 'n Amerikaase soldaat, Gary, wat dit op die oomblik doen en ek moet se^ ek het verlede Sondag baie by hom geleer. Dit sal dalk goed wees as hy kan aangaan, maar ons sal maar sien hoe dinge werk. Met my en die oumatjie in die huis gaan dit ook nog OK. Ek verstaan haar handgebare al bietjie meer en soms kry ek dit reg om myself uit 'n bak rys uit te wurm. Ek weet sy bedoel dit net goed en sy is besorgd oor my, maar as ek nie plan maak nie dan gaan ek noooit ooit weer in my lewe rys wil sien nie. Sy is baie spaarsamig (kom seker nog van die Koreaanse oorlog dae af) so sy raas met my as ek die aircon, telefoon en gyeser gebruik, maar op 'n manier kom ons ook daardeur. Ek is nie doodseker tot wanneer sy nog in die Mission Home gaan bly nie, maar ek hoop aan die eenkant sy gaan gou weer terug na haar oudste seun toe. Ek dink sy dink ek is baie alleen (want sy sien my net as ek alleen by die huis kom) en anderdag hy sy na my kamer toe gekom en langs my op die bed kom sit en vir my 'n liedjie gesing, wat dit beteken het kan ek ongelukkig nie se^ nie maar die gebaar was baie spesiaal.
In die aande dan teach ek by die Engelse skool, formele Engelse klasse, op die meeste sover vir 3 ure op 'n keer.
Die studente is op die oomblik op 'n somer kamp iewers in die berge. Ek het eers gedag dit gaan 'n gekampery in tente en sulke dinge wees maar hulle bly nou almal in 'n luukse hotel. So i.p.v die intensive course in die oggende gaan help ek by die kamp. Die kamp se doel is om die studente in 'n heeltemal Engelse omgewing te plaas (hulle mag net Engels praat) maar dan is ons immers ook sendelinge so Pastor Johhny Chun gaan 'n paar lesings aanbied en in die oggende het hulle 'n paar oordenkings (devotions) wat deur van die Christen studente leiers gelei word.
Ek gaan ook nou op Saterdae (en as die universiteite begin Vrydae + Saterdae) na Daejeon toe gaan. Dis 'n stad tussen Daegu en Seoul so omtrend 200km van hier af. Mission International het daar ook 'n tak wat nog besig is om te ontwikkel. Dit lyk asof ek in die toekoms op Saterdae 'n "Devotion" moet gaan aanbied met vrae wat die studente kan bespreek en op Vrydae sal ek 3 kampus besoeke he^. Gelukkig is die KTX trein (bullet train) nou al in werking en kan ek daar kom in 47min.
Sondae is ook 'n besige dag waar ek om die beurt by of die kinderkerk of die tienerkerk gaan preek en na die kerkdiens 'n Bybelstudie gaan aanbied. Daar is 'n Amerikaase soldaat, Gary, wat dit op die oomblik doen en ek moet se^ ek het verlede Sondag baie by hom geleer. Dit sal dalk goed wees as hy kan aangaan, maar ons sal maar sien hoe dinge werk.
Met my en die oumatjie in die huis gaan dit ook nog OK. Ek verstaan haar handgebare al bietjie meer en soms kry ek dit reg om myself uit 'n bak rys uit te wurm. Ek weet sy bedoel dit net goed en sy is besorgd oor my, maar as ek nie plan maak nie dan gaan ek noooit ooit weer in my lewe rys wil sien nie. Sy is baie spaarsamig (kom seker nog van die Koreaanse oorlog dae af) so sy raas met my as ek die aircon, telefoon en gyeser gebruik, maar op 'n manier kom ons ook daardeur. Ek is nie doodseker tot wanneer sy nog in die Mission Home gaan bly nie, maar ek hoop aan die eenkant sy gaan gou weer terug na haar oudste seun toe. Ek dink sy dink ek is baie alleen (want sy sien my net as ek alleen by die huis kom) en anderdag hy sy na my kamer toe gekom en langs my op die bed kom sit en vir my 'n liedjie gesing, wat dit beteken het kan ek ongelukkig nie se^ nie maar die gebaar was baie spesiaal.
Wat my werkspermit vir Korea aanbetref, het ons nie geweet dat ek ook 'n geseelde koevert van die universiteit met my akademiese rekords nodig het nie, so my ma het dit vir my geDHL en ons het dit nou. So more gaan ons dit alles na die immigration kantoor toe vat en dan vir 'n week wag en dan heel moontlik sal ek volgende week iewers Japan toe moet gaan sodat hulle die werkspermit in my paspoort kan instempel (volgens Koreaanse wette kan ek dit nie hier in Korea kry nie). Wat my werkspermit vir Angola aanbetref het ek die naweek van die basis leiers in Huambo gehoor het hulle op die oomblik by hul huis in Brasilie en het evra ek moet net aan 'n tak hang tot hulle terug is in Huambo en dan sal hulle dit vir my laat kry. Ek is nie dood seker nie maar ek vermoed dit sal in September wees.
Saturday, July 29, 2006
Veilig in Korea
wel ek is hier!!! In Korea. Soms voel dit nog 'n bietjie onwerklik, maar ook net soms. ek het 'n goeie vlug gehad, net baie lank en na sowat 20 ure se vlieg en wag op lughawens land ek toe in Seoul en neem toe 'n bus wat 5 ure geneem het om my in Daegu te bring. Dis somer hier in Korea en ek voel dit behoorlik. Dis snik heet warm. En baie bedompig. Se^ ek vir die Koreane ek kom nou van winter af kyk hulle my aan met so 'n uitdrukking wat se^ "Dis koud in afrika". Ek is darem besig om te akklimatiseer.
Ek bly in die Mission Home. dis 'n huis wat aan mission international behoort en waar hulle gaste en werkers soos ek huisves. Dis 'n groot ruim huis (in koreaanse terme) met 4 slaapkamers en 'n lieflike somerstuin. op die oomblik deel ek die huis met pastor Johnny se ma. Sy is 'n ou Koreaanse tannie van 'n rype 84 jaar. Sy kan geen Engels praat nie dus is ek genoodsaak om my koreaans so spoedig moontlik af te stof. Dis eintlik baie snaaks, die manier hoe sy haar oor my ontferm. ek kom toe gisteraand laat (middernag) by die mission home en sy is toe ook wakker en wil sien dat ek my tuis maak. op my bed was twee dik komberse en sy wil toe he^ ek moet my bed daarmee opmaak. Ek probeer nog verduidelik dat ek regtig vreeslik warm kry maar sy wil niks weet nie of my verduideliking in Koreaans was onverstaanbaar. Ek besef toe die weg van die minste weerstand is die beste en maak toe maar soos sy se^. Nodeloos om te se^ slaap ek toe sommer net bo-op alles.
Vanoggend weer as ek nie gekeer het nie, het ek nou al 6 borde rys gee"et. Die arme tannie wil my net met rys voer. Sy vertel my nogals baie gereeld sulke lang stories, maar ek verstaan nog nie so lekker nie. Dit lyk ook nie asof die feit dat ek nie verstaan nie haar nie regtig pla nie, want sy hou net aan met praat. Dalk voel sy dan nie so alleen nie. Ek gaan darem ook nie my hele jaar onder die sorg van die Koreaanse oumatjie deurbring nie, sy gaan net daar bly vir so 10 dae. Sy hunker blykbaar na 'n huis met 'n tuin, so nou kom hou sy "vakansie" in die mission home.
Die Engelse skool waar ek gaan klas gee het nou hulle somersvakansie van 'n volle 4 dae. Ja, ek dink die Koreaane kan maar by ons kom leer van vakansie hou. elkgeval so ek sal dus eers Donderdag by die skool inval, dit gee my darem 'n tydjie om my voete weer te vind en gewoond te raak aan die weer en die kos en die Koreaane. Ek sal ook een of ander tyd binne die volgende maand Japan toe moet gaan om my werkspermit te gaan haal. Gelukkig neem dit net een dag en nie een jaar soos met 'n Angolese werkspermit nie. So wat ek eintlik wou se^ is dat ek veilig hier aangekom het en dat dit goed gaan met my - ek het 'n oumatje wat seker maak dat ek nie 'n tekort aan rys of komberse het nie - en ook geselskap, al verstaan ek nie veel nie. Julle kan vir my bid dat ek vinnig sal aanpas veral met die hitte en "humidity", ook dat ek my plekkie in Mission International sal vind waar ek kan leef en werk en 'n verskil kan maak.
Ek bly in die Mission Home. dis 'n huis wat aan mission international behoort en waar hulle gaste en werkers soos ek huisves. Dis 'n groot ruim huis (in koreaanse terme) met 4 slaapkamers en 'n lieflike somerstuin. op die oomblik deel ek die huis met pastor Johnny se ma. Sy is 'n ou Koreaanse tannie van 'n rype 84 jaar. Sy kan geen Engels praat nie dus is ek genoodsaak om my koreaans so spoedig moontlik af te stof. Dis eintlik baie snaaks, die manier hoe sy haar oor my ontferm. ek kom toe gisteraand laat (middernag) by die mission home en sy is toe ook wakker en wil sien dat ek my tuis maak. op my bed was twee dik komberse en sy wil toe he^ ek moet my bed daarmee opmaak. Ek probeer nog verduidelik dat ek regtig vreeslik warm kry maar sy wil niks weet nie of my verduideliking in Koreaans was onverstaanbaar. Ek besef toe die weg van die minste weerstand is die beste en maak toe maar soos sy se^. Nodeloos om te se^ slaap ek toe sommer net bo-op alles.
Vanoggend weer as ek nie gekeer het nie, het ek nou al 6 borde rys gee"et. Die arme tannie wil my net met rys voer. Sy vertel my nogals baie gereeld sulke lang stories, maar ek verstaan nog nie so lekker nie. Dit lyk ook nie asof die feit dat ek nie verstaan nie haar nie regtig pla nie, want sy hou net aan met praat. Dalk voel sy dan nie so alleen nie. Ek gaan darem ook nie my hele jaar onder die sorg van die Koreaanse oumatjie deurbring nie, sy gaan net daar bly vir so 10 dae. Sy hunker blykbaar na 'n huis met 'n tuin, so nou kom hou sy "vakansie" in die mission home.
Die Engelse skool waar ek gaan klas gee het nou hulle somersvakansie van 'n volle 4 dae. Ja, ek dink die Koreaane kan maar by ons kom leer van vakansie hou. elkgeval so ek sal dus eers Donderdag by die skool inval, dit gee my darem 'n tydjie om my voete weer te vind en gewoond te raak aan die weer en die kos en die Koreaane. Ek sal ook een of ander tyd binne die volgende maand Japan toe moet gaan om my werkspermit te gaan haal. Gelukkig neem dit net een dag en nie een jaar soos met 'n Angolese werkspermit nie. So wat ek eintlik wou se^ is dat ek veilig hier aangekom het en dat dit goed gaan met my - ek het 'n oumatje wat seker maak dat ek nie 'n tekort aan rys of komberse het nie - en ook geselskap, al verstaan ek nie veel nie. Julle kan vir my bid dat ek vinnig sal aanpas veral met die hitte en "humidity", ook dat ek my plekkie in Mission International sal vind waar ek kan leef en werk en 'n verskil kan maak.
Saturday, May 20, 2006
DTS Outreach - Ongwediva
We are now almost on our way to Ruacana which is on the border ofNamibia and Angola. We will go and stay at a frontier mission base.We'll stay in tents get water from the river and all sorts of funstuff. Not only will we live in the bush but we will also be workingwith the Himba people. I can't say that much what we are going to dowe'll see when we get there. Just to let you know that because wewill be in such a remote place the communication will be very scarce.Please keep on praying for us eventhough you don't hear from us.Will keep you updated when possible
Sunday, May 7, 2006
DTS Outreach - Windhoek (2)
Well we've done 3 adventure camps in 10 days. On each camp there were about 40 kids. It really went well and we experienced God's hand of protection on all our activities. No one got hurt while swinging like Tarzan or hopping on poles and things like that. With the second camp 4 girls gave their lives to Jesus and with the third camp we could really talk to the kids about taking responsibility for their own lives and making their own choices and making the right ones. We could encourage them and pray for them as their circunstances are really not what you would wish for any child. You can really thank GOd with us for the past 3 camps!!!
So we are moving to Ongwediva Tomorrow morning for 2 weeks. We will be staying at a YWAM base and be involved with their ministries in the villiages, schools and churches. Please keep us in your prayers.....
So we are moving to Ongwediva Tomorrow morning for 2 weeks. We will be staying at a YWAM base and be involved with their ministries in the villiages, schools and churches. Please keep us in your prayers.....
Monday, May 1, 2006
DTS Outreach - Windhoek
So we have finally arrived here in Windhoek, Namibia. Our trip up here has been blessed and we had no problems, we could even cross the border without any problems in a record time (according to African standards). Well because of a delay at the office of Home Affairs here in Namibia, we couldn't get Charles' visa on time. So it was a difficult desicion to make, but I left him and Mario in South Africa while the rest of us came to Windhoek as our ministry responisiblities required it of us. No don't worry I didn't leave them there, after 3 days they got the visa and joined us. What a happy feeling it was to see them get of that bus.
We are currently in Windhoek working with Beautiful Gate, a ministry that workls with AIDS orphans. We are running adventure camps for them. We will do 3 camps in one week. Hectic, but fun. We already did the first camp, and somehow survived. The camps are really busy because that is the only way too keep the kids out of trouble. Every single minute is filled. There are about 40 kids on each camp and we divide them into 4 families. So they are the kids we are the parents of the family. We have to take care of them for the whole time, even go and sleep in their dormitories when they are here. Throughout the morning and in the afternoon we do a lot of adventure games with them. Swinging from ropes, climbing on and over poles. Of course each game has a valuable life lesson they can take with them on their journey in life. We also have worship and teaching times . We sit in our families and have our meals. If they have torn clothes we give them new ones. If they don't have blankets we give them some. We want to create a "family atmosphere" for them. It's really hard work to be parents of 8 - 10 kids. Always keeping an eye on all of them. Making sure they go to the toilet, taking showers, drinking enough water, don't fight with each other. But at the end of the day as we go dead tired to bed, we all go with a satisfied heart.
We will do 2 more camps for ages 11-13 and then 14-17. Next Monday we will go to Ongwediva for our next outreach stop.
Oh and yesterday , Tim, Per and Martine went hiking in the mountains here on the base and as they were walking Tim stepped on a snake but apparently as he step he also jumped (I wish I could have seen that) God was really good to us because as we told some of the staff at the base what has happened they told us that from our description of the snake it must have been a black mamba - only one of the most poisoness snakes in Africa....
We are currently in Windhoek working with Beautiful Gate, a ministry that workls with AIDS orphans. We are running adventure camps for them. We will do 3 camps in one week. Hectic, but fun. We already did the first camp, and somehow survived. The camps are really busy because that is the only way too keep the kids out of trouble. Every single minute is filled. There are about 40 kids on each camp and we divide them into 4 families. So they are the kids we are the parents of the family. We have to take care of them for the whole time, even go and sleep in their dormitories when they are here. Throughout the morning and in the afternoon we do a lot of adventure games with them. Swinging from ropes, climbing on and over poles. Of course each game has a valuable life lesson they can take with them on their journey in life. We also have worship and teaching times . We sit in our families and have our meals. If they have torn clothes we give them new ones. If they don't have blankets we give them some. We want to create a "family atmosphere" for them. It's really hard work to be parents of 8 - 10 kids. Always keeping an eye on all of them. Making sure they go to the toilet, taking showers, drinking enough water, don't fight with each other. But at the end of the day as we go dead tired to bed, we all go with a satisfied heart.
We will do 2 more camps for ages 11-13 and then 14-17. Next Monday we will go to Ongwediva for our next outreach stop.
Oh and yesterday , Tim, Per and Martine went hiking in the mountains here on the base and as they were walking Tim stepped on a snake but apparently as he step he also jumped (I wish I could have seen that) God was really good to us because as we told some of the staff at the base what has happened they told us that from our description of the snake it must have been a black mamba - only one of the most poisoness snakes in Africa....
Monday, April 24, 2006
DTS outreach - Kakamas
Well I've got a little time to tell you about our week we had in Kakamas. For those of you who has no idea where or what Kakamas is....well it's a very small town in the Northern Cape. On our way here we drove for hundresds of kilometers with just the open spaces of African fields. So we are in a very remote but 'hungry for Jesus' little town.
We arrived here after our 2 weeks we spent in Kamieskroon, an even smaller town than this. We are camping in tents and cook our own food on one gas burner. We have our meetings in our kombi (minibus). So what our lifestyle is concerned we've had a very very basic life, but also a blessed one. As I'm writing here some of the team are doing their laundry by hand.... Another thing, is that with al the 'excitement' we have here in Kakamas we also found ourselves in each other's company more than ever before. We did have our occasional differences of opinions but I'm glad to report to you that our team is still doing good and our unity is even stronger than before. I'm so thankful towards GOd for doing this in our team.
So enough about camping, let me tell you about the ministry we did here in Kakamas. ONe day while we were still in J'bay (during the lecture phase) preparing for outreach, I got this idea to ask the 2 high schools if we can maybe get the opportunity to teach their life orientation classes. At first I thought it was a bit shaky, but now it seems like it was really a God inspired thought and our obedience has brought us much fruit. Both schools welcomed us and gave us the opportunity to teach formal classes. Well you may wonder now about our cirriculum. Well, we used our cultural diversity in our team as a starting point. So we would teach the students a little about his/her own country like Canada, Sweden, The Netherlands, the USA, Nigeria and I thaught about South Korea. The kids (and teachers) were very interested from the start but then we would go on and start talking about the major religions in the different countries and then bring the teaching to our own testimonies of how we have found Jesus, challenging the kids about making a commitment to Jesus too. At first we just taught the Life orientation classes but then on the second day other teachers also wanted us to teach their students so we ended up teaching in Science, History, English, Math (and many ) classes. We also taught students from grades 7 to 12, where we initially thought we would only see the grades 7 - 10. In the 4 days we were teaching we taught about 60 different classes all together. I once had the grade 12 History class to teach and I started out by asking them about their future plans and what came as a real shock to me I found that many of them haven't even started to make any plans for next year. So then I shared with them that GOd has a spesific plan for their lives, a plan to bring them fulfillment in their lives and they can only get to know that plan through a relationship with Jesus Himself. I also pointed out the things that can keep them from reaching their GOd-given dream. The students were dead quiet and I had their full atttention the whole time. I belief GOd has used me to make them think about Him and I know GOd is faithful and will help them to find Him too.
In the evenings we taught a mini-DTS (discipleship training school) at a church in the community. We covered the basic DTS topics like hearing the voice of God, Father heart of GOd, Worship, Intercession to name a few. It was reall blessed, some people came t o Christ and other came to our Lord again. We prayed with some of them so that they can forgive other people, we prayed with them to be filled with the Spirit, we've prayed for them become committed intercessors. I believe that everyone who attended our teaching were toucehed by GOd Himself in one or another way. I'm really impressed by the team and we have a couple of really gifted teachers.
From here were are going to go to Namibia where we will be involved with adventure camps for AIDS orphans. Please keep us in your prayer especially as we will travel about 1100km tomorrow. GOd is with us, and He is using us. We are thankful and blessed....
We arrived here after our 2 weeks we spent in Kamieskroon, an even smaller town than this. We are camping in tents and cook our own food on one gas burner. We have our meetings in our kombi (minibus). So what our lifestyle is concerned we've had a very very basic life, but also a blessed one. As I'm writing here some of the team are doing their laundry by hand.... Another thing, is that with al the 'excitement' we have here in Kakamas we also found ourselves in each other's company more than ever before. We did have our occasional differences of opinions but I'm glad to report to you that our team is still doing good and our unity is even stronger than before. I'm so thankful towards GOd for doing this in our team.
So enough about camping, let me tell you about the ministry we did here in Kakamas. ONe day while we were still in J'bay (during the lecture phase) preparing for outreach, I got this idea to ask the 2 high schools if we can maybe get the opportunity to teach their life orientation classes. At first I thought it was a bit shaky, but now it seems like it was really a God inspired thought and our obedience has brought us much fruit. Both schools welcomed us and gave us the opportunity to teach formal classes. Well you may wonder now about our cirriculum. Well, we used our cultural diversity in our team as a starting point. So we would teach the students a little about his/her own country like Canada, Sweden, The Netherlands, the USA, Nigeria and I thaught about South Korea. The kids (and teachers) were very interested from the start but then we would go on and start talking about the major religions in the different countries and then bring the teaching to our own testimonies of how we have found Jesus, challenging the kids about making a commitment to Jesus too. At first we just taught the Life orientation classes but then on the second day other teachers also wanted us to teach their students so we ended up teaching in Science, History, English, Math (and many ) classes. We also taught students from grades 7 to 12, where we initially thought we would only see the grades 7 - 10. In the 4 days we were teaching we taught about 60 different classes all together. I once had the grade 12 History class to teach and I started out by asking them about their future plans and what came as a real shock to me I found that many of them haven't even started to make any plans for next year. So then I shared with them that GOd has a spesific plan for their lives, a plan to bring them fulfillment in their lives and they can only get to know that plan through a relationship with Jesus Himself. I also pointed out the things that can keep them from reaching their GOd-given dream. The students were dead quiet and I had their full atttention the whole time. I belief GOd has used me to make them think about Him and I know GOd is faithful and will help them to find Him too.
In the evenings we taught a mini-DTS (discipleship training school) at a church in the community. We covered the basic DTS topics like hearing the voice of God, Father heart of GOd, Worship, Intercession to name a few. It was reall blessed, some people came t o Christ and other came to our Lord again. We prayed with some of them so that they can forgive other people, we prayed with them to be filled with the Spirit, we've prayed for them become committed intercessors. I believe that everyone who attended our teaching were toucehed by GOd Himself in one or another way. I'm really impressed by the team and we have a couple of really gifted teachers.
From here were are going to go to Namibia where we will be involved with adventure camps for AIDS orphans. Please keep us in your prayer especially as we will travel about 1100km tomorrow. GOd is with us, and He is using us. We are thankful and blessed....
Monday, April 10, 2006
DTS Outreach - Kamieskroon
We have the first week of outreach behind us now, time really flies. To give you a short update. We left J'Bay last Monday at about 8:00 am. We really had a blessed trip, just one small unfortunate event. We stopped at Storms River for a short break and Jana and Zubeida went for a walk on the bridge. Along came a truck with an abnormal wide load and as it passed Jana on the bridge it hit her on her shoulder ripping open her shirt leaving her with a bruise. It could have been so much worse, after one week she is healed; just her shirt still has some stitches.
It took us two days to travel to our first destination : Kamieskroon. It is a very small town in the Northern Cape only 65 houses in our small community. We are living in an orphanage at the moment, together with 44 kids aged from 8 – 18 and some staff. It took the team a day or two to get adjusted to the new surroundings and culture, but it seems like everyone is settled in now. We have divided the kids into 4 groups and every morning we have small groups with them. Then we can have some individual contact with them and do some Bible study and have time to connect with t hem and to make friends and to build trust. Then after that each one of us does our own thing with the kids. Usually Par goes to the soccer field followed by a couple of kids and spends some time with them. Mario will take his sketch book and go sit in the dining hall, soon after that some kids will come around him and try to copy the pictures he has drawn.
Martine will get her things to make bracelets and soon some kids will join her. So that is how we will spend our mornings. In the afternoons, we usually take some kids for a hike in the field or chat with them and play with them. It's a very relaxed atmosphere as it is school holidays. Some kids have opened up to us sharing some of their stories, crying on our shoulders. We listen to them. We pray for them. We dry their tears and give them hugs…. Yesterday we held the church service in the small reformed church in town. Charles preached a sermon on salvation. Mario gave his testimony. I translated. At the end 6 people came to the front and ask Jesus to become Lord of their lives. Par prayed with an old man leading him to Christ. Tim prayed for a family and the girl started to cry. The Holy Spirit convicted her and she also gave her life to Christ. We are humbled and thankful to be used by the Almighty God. Tonight Zubeida will give a teaching on the Father heart of God. All the kids will be there as well as some people from the community that we will invite. On Wednesday Evening Menno will give a teaching on dreaming God's dreams for your life. Friday evening we will have a talent show for the kids. We'll make it big, getting judges from the community, decorating the hall so that at the end we can make the kids feel very special and see them having a fun time…
Martine will get her things to make bracelets and soon some kids will join her. So that is how we will spend our mornings. In the afternoons, we usually take some kids for a hike in the field or chat with them and play with them. It's a very relaxed atmosphere as it is school holidays. Some kids have opened up to us sharing some of their stories, crying on our shoulders. We listen to them. We pray for them. We dry their tears and give them hugs….
Yesterday we held the church service in the small reformed church in town. Charles preached a sermon on salvation. Mario gave his testimony. I translated. At the end 6 people came to the front and ask Jesus to become Lord of their lives. Par prayed with an old man leading him to Christ. Tim prayed for a family and the girl started to cry. The Holy Spirit convicted her and she also gave her life to Christ. We are humbled and thankful to be used by the Almighty God.
Tonight Zubeida will give a teaching on the Father heart of God. All the kids will be there as well as some people from the community that we will invite. On Wednesday Evening Menno will give a teaching on dreaming God's dreams for your life. Friday evening we will have a talent show for the kids. We'll make it big, getting judges from the community, decorating the hall so that at the end we can make the kids feel very special and see them having a fun time…
So this is our lives for now, I'm very proud of my team. I must admit having orphanage food every day is not what they are used to and Mario even have his meals now without asking for tomato sauce every time and Tim has made peace with the fact that there will not be any second helpings. We are doing good growing closer to each other and to God.
So this is our lives for now, I'm very proud of my team. I must admit having orphanage food every day is not what they are used to and Mario even have his meals now without asking for tomato sauce every time and Tim has made peace with the fact that there will not be any second helpings. We are doing good growing closer to each other and to God.
Thank you for your prayers and please keep on praying for us.
It took us two days to travel to our first destination : Kamieskroon. It is a very small town in the Northern Cape only 65 houses in our small community. We are living in an orphanage at the moment, together with 44 kids aged from 8 – 18 and some staff. It took the team a day or two to get adjusted to the new surroundings and culture, but it seems like everyone is settled in now. We have divided the kids into 4 groups and every morning we have small groups with them. Then we can have some individual contact with them and do some Bible study and have time to connect with t hem and to make friends and to build trust. Then after that each one of us does our own thing with the kids. Usually Par goes to the soccer field followed by a couple of kids and spends some time with them. Mario will take his sketch book and go sit in the dining hall, soon after that some kids will come around him and try to copy the pictures he has drawn.
Martine will get her things to make bracelets and soon some kids will join her. So that is how we will spend our mornings. In the afternoons, we usually take some kids for a hike in the field or chat with them and play with them. It's a very relaxed atmosphere as it is school holidays. Some kids have opened up to us sharing some of their stories, crying on our shoulders. We listen to them. We pray for them. We dry their tears and give them hugs…. Yesterday we held the church service in the small reformed church in town. Charles preached a sermon on salvation. Mario gave his testimony. I translated. At the end 6 people came to the front and ask Jesus to become Lord of their lives. Par prayed with an old man leading him to Christ. Tim prayed for a family and the girl started to cry. The Holy Spirit convicted her and she also gave her life to Christ. We are humbled and thankful to be used by the Almighty God. Tonight Zubeida will give a teaching on the Father heart of God. All the kids will be there as well as some people from the community that we will invite. On Wednesday Evening Menno will give a teaching on dreaming God's dreams for your life. Friday evening we will have a talent show for the kids. We'll make it big, getting judges from the community, decorating the hall so that at the end we can make the kids feel very special and see them having a fun time…
Martine will get her things to make bracelets and soon some kids will join her. So that is how we will spend our mornings. In the afternoons, we usually take some kids for a hike in the field or chat with them and play with them. It's a very relaxed atmosphere as it is school holidays. Some kids have opened up to us sharing some of their stories, crying on our shoulders. We listen to them. We pray for them. We dry their tears and give them hugs….
Yesterday we held the church service in the small reformed church in town. Charles preached a sermon on salvation. Mario gave his testimony. I translated. At the end 6 people came to the front and ask Jesus to become Lord of their lives. Par prayed with an old man leading him to Christ. Tim prayed for a family and the girl started to cry. The Holy Spirit convicted her and she also gave her life to Christ. We are humbled and thankful to be used by the Almighty God.
Tonight Zubeida will give a teaching on the Father heart of God. All the kids will be there as well as some people from the community that we will invite. On Wednesday Evening Menno will give a teaching on dreaming God's dreams for your life. Friday evening we will have a talent show for the kids. We'll make it big, getting judges from the community, decorating the hall so that at the end we can make the kids feel very special and see them having a fun time…
So this is our lives for now, I'm very proud of my team. I must admit having orphanage food every day is not what they are used to and Mario even have his meals now without asking for tomato sauce every time and Tim has made peace with the fact that there will not be any second helpings. We are doing good growing closer to each other and to God.
So this is our lives for now, I'm very proud of my team. I must admit having orphanage food every day is not what they are used to and Mario even have his meals now without asking for tomato sauce every time and Tim has made peace with the fact that there will not be any second helpings. We are doing good growing closer to each other and to God.
Thank you for your prayers and please keep on praying for us.
Subscribe to:
Posts (Atom)
